Beste bewoners,
Mijn naam is Hellen Abma en ik ben beeldend kunstenaar.
Ik maak beelden en tekeningen en probeer als “creatieve autonoom” mijn licht te laten schijnen op unieke situaties, bedrijven en straten, wijken en steden. Ik kom hier niet om mezelf te plezieren of te verrijken, ik kom hier niet om als een verlengstuk van de gemeente of een woningbouwvereniging uw klachten of problemen in kaart te brengen. Daar heeft u mij, als beeldend kunstenaar, immers niet bij nodig. Ik kom hier als kers op de slagroom. Ik ben nieuwsgierig naar de Fauststraat en haar bewoners en daarnaast hongerig om mooie en inhoudelijke werken te maken. Een kunstwerk in opdracht bestaat bij mij vaak uit twee elementen: een beeldend én verhalend deel. Zo realiseerde ik op de Lemelerberg het beeld Hirsch, met daarbij een passende, streekgebonden fabel voor de omgeving. In woon- en zorgcentrum Wilhelmina in Apeldoorn tekende ik het levensverhaal van enkele ouderen op en integreerde die verhalen in een wandkleed voor alle bewoners.
Ik ken de Fauststraat na enkele bezoeken als een bijzondere, maar géén unieke omgeving. Een straat met 4 opeenvolgende flats met 5 woonlagen, betrekkelijke laagbouw dus voor deze tijd.
Een woonomgeving met voldoende parkeergelegenheid én met een voor een stedelijke omgeving enorme groene ligging en aankleding. Een straat ook met een kleine bundeling van woonwagens, zoals we die in Nederland tegenwoordig graag gesitueerd lijken te zien. De woningen lijken pas gerenoveerd, ze zien er netjes en strak geverfd uit. Zo op het oog niks op aan te merken. En dan nog Getronics, een enorme massieve nederzetting aan de overkant van uw woningen. Een vreemde eend in de bijt.
Wat gebeurt daarbinnen? Is Getronics u tot last? Of kan dit bedrijf u wellicht ook van dienst zijn?
Waar komen toch die kunstenaars vandaan die gevraagd en ongevraagd hun licht laten schijnen over steden en wijken? Kunst die zich richt op sociale participatie lijkt op dit moment een modeverschijnsel. Sociale participatie kan een middel zijn, een onderdeel van een werkproces, maar dient uiteindelijk een groter doel: het realiseren van iets nieuws, iets prikkelends en verbindends, een stimulans of een geschenk aan de bewoners. Sjaak Langenberg, beeldend kunstenaar, benoemde de kunstenaar als de man die alles kan, de Hans Kazan van deze tijd. Hij moet alles kunnen en willen en weten. En willen weten. Ik kom u dan ook niet vragen om samen met mij een leuke creatieve avond of middag te beleven. Ik ben een kunstenaar, gevraagd om een project voor u te ontwikkelen en daarom wil ik graag weten wie u bent. Samen met u wil ik op onderzoek uit in de Fauststraat. Ik ga de komende weken graag met u in gesprek. Omdat ik geïnteresseerd ben in wie u bent en wat u doet.
Wat bepaalt uw woongenot? Maar voor mij in dezen van een veel groter belang: wie bent u en wat doet u? Wat heeft u hier gebracht en waar leidt de weg u heen? Ik wil mensen met mijn projecten graag voeding geven voor verhalen. Ik wil u kunst geven die leeft, die prikkelt, waar u om moet lachen of waar u misschien wel een klein beetje boos om kunt worden. Kunst die je raakt en waar over gepraat kan worden. Maar wat zijn úw wensen en dromen in het leven?
Samen kunnen we de Fauststraat bezieling geven.
Ik ben hier speciaal voor u gekomen met een belangrijk en utopisch doel:
ik wil de meerwaarde gaan betekenen in uw woonomgeving.
Kunst kan mensen verenigen en verbinden: ik ga die uitdaging graag met u aan. Ik ben brutaal en begin klein. Ik nodig mezelf graag bij u thuis uit op visite, ik kom graag uw unieke verhaal optekenen.
Ook het verhaal van een intrigerende flatbewoner is welkom:
Ik hoor graag de krenten uit de pap, of een kleine maar unieke geschiedenis.
Ik zal u daarnaast in de komende periode met regelmaat van post voorzien.
